Leki neurolektyczne

Leki neuroleptyczne, zwane także przeciwpsychotycznymi (dawniej „dużymi trankwilizatorami") stosowane są w leczeniu psychoz, szczególnie schizofrenii. Jest to grupa o dość jednorodnym mechanizmie działania związanym głównie z hamowaniem neuroprzekaźnictwa dopaminergicznego. Leki te wykazują charakterystyczne objawy niepożądane oraz wywołują określone zmiany w zachowaniu się zwierząt doświadczalnych. W ostatnich latach jednorodność grupy została jednak poważnie zakwestionowana, wykryto bowiem grupy leków odbiegające dość znacznie pod względem wielu właściwości od klasycznych leków neuroleptycznych. Z pewnym zastrzeżeniem, mając na względzie właśnie leki „klasyczne", można jednak określić neuroleptyk! jako grupę leków działających głównie w wyniku blokowania receptorów DA (dopaminy) w mózgu, działających przeciwpsychotycznie, wywołujących charakterystyczne objawy niepożądane, polegające na zaburzeniach układu pozapiramidowego. U zwierząt doświadczalnych większość z nich wywołuje zahamowanie procesów uczenia się (nabywania odruchów warunkowych) i stan kata-lepsji. Stosowanie leków neuroleptycznych sięga lat pięćdziesiątych; w 1952 r. zastosowano pierwszą pochodną fenotiazyny — chloropromazynę w klinikach francuskich i szwajcarskich (Laborit, Deniker, Staehelin). W tym czasie rozwijano badania nad neuroleptycznym działaniem rezerpiny, alkaloidu roślinnego z Rauwolfia serpentina. Lek ten jednak dość szybko stracił swoje znaczenie jako lek przeciwpsychotyczny i został wyparty przez szybko rozwijające się grupy innych związków.
endoproteza stawu biodrowego Czy chirurgia plastyczna jest dobrym sposobem korekcji wad urody? Zobacz nasze wyniki zabiegów chirurgii plastycznej Jack3d